Henk van Randwijk

(1909-1966) Zat als Sjoerd van Vliet in de oorlog in het verzet en had vanaf 1941 de leiding over het illegale en protestante Vrij Nederland . Hij schreef veel zelf en maakte er een landelijk, frequent verschijnend opiniërend verzetsblad van. Er ontstond binnen de redactie onenigheid toen zijn bijdragen steeds minder christelijk en steeds meer socialistisch werden geïnspireerd. Dat leidde tot de oprichting van het verzetsblad Trouw door enige Vrij Nederland redacteuren. Na de oorlog werd Van Randwijk hoofdredacteur van het weekblad Vrij Nederland. Zijn opstelling tegenover de kwestie Indonesië en zijn niet onwelwillende houding tegenover Rusland in de Koude Oorlog leidde tot veel abonnementsopzeggingen en een breuk met de PvdA. In 1950 trad hij af, maar vanaf 1959 werd hij vaste medewerker. Vanaf 1960 schreef hij zijn verzetsherinneringen als feuilleton voor het Algemeen Handelsblad. In 1967 verschenen die postuum in de bundel In de schaduw van gisteren.
Zie ook in het hoofdstuk Nederlandse geschiedenis 1900-1945

Quizvraag v/d week

Woord v/d week

Meest gezocht deze week

In welke kathedraal werden vroeger Franse koningen gekroond?


mensenrechten

De eeuwige, onvervreemdbare rechten van de mens op grond van zijn plaats in de natuur, die door elke overheid erkend en geëerbiedigd moeten worden. Van deze rechten is al sprake in de filosofie van de Oudheid en in de Christelijke politieke theorie van de Middeleeuwen.
De eerste moderne formulering van de rechten van de mens vinden we in het tweede Treatise of Government (1690) van John Locke. In 1776 werden ze door het Congres van de Verenigde Staten erkend als de grondbeginselen van het staatsrecht en klassiek verwoord in de Declaration of Independence ('life','liberty' en 'the pursuit of happiness').
Ook de Franse Revolutie van 1789 begon met een soortgelijke verklaring: Déclaration des droits de l'homme et du citoyen.
Op 10 december 1948 werd door de algemene vergadering van de Verenigde Naties De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aanvaard. Op grond hiervan kunnen overheden ter verantwoording worden geroepen, zoals gebeurt in internationale straftribunalen.