Lev Tolstoj
Lev Tolstoj (1828-1910) was eenRussische roman- en toneelschrijver van adellijke afkomst. Hij schreef voordat hij in een geestelijke crisis belandde het proza-epos Oorlog en vrede (1862-1869), waarin een panoramisch en gedetailleerd beeld wordt gegeven van de Russische samenleving tegen de achtergrond van de inval van Napoleon, en de overspelroman Anna Karenina (1877). De laatste decennia van zijn leven ontwikkelde hij zich tot een christelijk moralist en anarchist, wiens standpunten - geen verzet tegen het kwaad, afzien van persoonlijk eigendom, ingrijpende reorganisatie van regering en Kerk met behoud van geloof in God - niet alleen censuur uitlokten, maar ook excommunicatie door de Russisch-orthodoxe Kerk. Beroemde novellen uit deze periode zijn De dood van Ivan Iljitsj (1886, over het einde van een gewone ambtenaar) en Kreutzersonate (1890, over een man die zijn vrouw vermoordt).
Maar schrijver zijn was lang niet altijd zijn belangrijkste drijfveer. Er waren perioden waarin hij zich volledig gaf aan het onderwijs aan de analfabete kinderen van het dorp op zijn landgoed Jasnaja Poljana en het omliggende gebied. In andere perioden zette hij zich volledig in voor de bestrijding van hongersnoden in door droogte getroffen steppegebieden in het zuiden van Rusland en bracht daarvoor miljoenen roebels bijeen. In zijn latere jaren was zijn belangrijkste streven gericht op een geweldloze wereld (Het koninkrijk Gods is in u) bewoond door vrije mensen die vegetariërs en geheelonthouders moesten zijn. Hij bestreed het autoritaire en wrede Tsaristisch regiem en de religieuze praktijken van de Russisch orthodoxe kerk en werd zo een van de wegbereiders voor de Russische revolutie, maar zonder dat hij zijn steun kon geven aan het atheïstische Marxisme en communisme.
Een voortreffelijke biografie van Tolstoj is die van Rosamund Bartlett Tolstoy, a Russian life.
Wie was de eerste Nederlandse vrouw die arts werd en aan de universiteit promoveerde?
egocentrisme en egoïsme
Twee persoonlijkheidseigenschappen die door anderen als onplezierig en onaangenaam worden ervaren.
Bij egocentrisme is het alsof de persoon zich niet wil en kan verplaatsen in de gedachten, gevoelens en belangstellingen van de ander. Alles wat gebeurt wordt uitsluitend gezien vanuit het ik, waarbij de eigen belangstellingen en belangen de waarneming beheersen en de communicatie met anderen eenzijdig kleuren.
Bij egoïsme wil de persoon zichzelf telkens bevoordelen, ook als dat ten koste van anderen gaat. De egoïst denkt zo min mogelijk aan de belangen en behoeften van anderen, ook als hij of zij dat wel kan. De egoïst haalt naar zich toe en geeft niet om of aan de ander.
Egocentrisme is een eigenschap van het waarnemen en denken, egoïsme van het handelen.
