expressionisme
Hoewel iedere kunstuiting naar zijn aard iets uitdrukt, expressie heeft, moeten wij in de beeldende kunst de term reserveren voor kunst van Midden Europa. Deze ontstond als reactie op het wat kille en bewegingsloze van de realistische kunst, zoals die werd onderwezen aan de kunstacademies van de late negentiende eeuw.
Het expressionisme grijpt terug op een Gotische ('barbaarse') uitdrukkingswereld. Deze kunst uit zich in felle, schrille, vaak vloekende kleuren en schichtige of verwrongen beeldvormen om zo krachtig mogelijk een gevoel van bewogenheid bij de beschouwer op te roepen.
Eerst was er de bittere en emotionele expressionistische kunst van krachtige individuen als Edvard Munch, James Ensor, Oskar Kokoschka en Vincent van Gogh. Daarna groeperingen als Die Brücke(1906), Der Blaue Reiter (1910-1914) in Duitsland, de Bergense school en De Ploeg in Nederland. Het expressionisme bracht een nieuwe ontwikkeling in de beeldende kunst op gang die zich tot ver in de twintigste eeuw ontpopte tot een telkens terugkerend fenomeen en zo haar invloed zou uitoefenen.
Wie was de eerste Nederlandse vrouw die arts werd en aan de universiteit promoveerde?
egocentrisme en egoïsme
Twee persoonlijkheidseigenschappen die door anderen als onplezierig en onaangenaam worden ervaren.
Bij egocentrisme is het alsof de persoon zich niet wil en kan verplaatsen in de gedachten, gevoelens en belangstellingen van de ander. Alles wat gebeurt wordt uitsluitend gezien vanuit het ik, waarbij de eigen belangstellingen en belangen de waarneming beheersen en de communicatie met anderen eenzijdig kleuren.
Bij egoïsme wil de persoon zichzelf telkens bevoordelen, ook als dat ten koste van anderen gaat. De egoïst denkt zo min mogelijk aan de belangen en behoeften van anderen, ook als hij of zij dat wel kan. De egoïst haalt naar zich toe en geeft niet om of aan de ander.
Egocentrisme is een eigenschap van het waarnemen en denken, egoïsme van het handelen.
