postmoderne dans

Eind jaren '50 in de Verenigde Staten opgekomen vormen van moderne dans, als reactie op het tot dan dominerende (dramatische) expressionisme van met name Graham; haar leerling en sterdanser Merce Cunningham was de eerste toonaangevende vertegenwoordiger. Postmoderne dans is niet gericht op gevoelsuitbeelding, noch inleving of meeleven door de toeschouwer, maar op een spel met, dikwijls alledaagse, dans- en bewegingsvormen (de theoretische uitgangspunten zijn vaak ontleend aan Humphrey). Te onderscheiden zijn 5 hoofdvormen: 1. pure dans (vrije of lyrische dans en repetitieve dans); 2. performancedans (gaat om de persoonlijke beleving van de, vaak als een kind met objecten spelende, danser); 3. mimedans (synthese van dans en mime); 4. multimediadans (dans gecombineerd met tekst of zang); 5. omgevingsdans (dans als bewegende beeldende kunst in een speciaal gecreëerde omgeving). In Nederland is postmoderne dans in de jaren '60 geïntroduceerd door Koert Stuyf en Pauline de Groot; hedendaagse vertegenwoordigers zijn met name Krisztina de Châteln, Bianca van Dillen en Ton Simons (Cunningham). Stijlmiddelen van de postmoderne dans, vooral gebruik van tekst, zang en alledaagse bewegingen, worden vaak toegepast in het nieuwe expressionisme, zoals van Pina Bausch of Truus Bronkhorst.

Quizvraag v/d week

Woord v/d week

Meest gezocht deze week

Van welke filosoof is de grondstelling Cogito ergo sum (ik denk dus ik ben)?


JUIST!NIET JUIST!

Descartes

Film > films

Blade Runner (1982)

Blade Runner is een Amerikaanse sciencefictionfilm uit 1982 geregisseerd door Ridley Scott. De film speelt in het denkbeeldige Los Angeles van 2019 en gaat over een zogeheten blade runner (Harrison Ford), die jacht maakt op replicants: robots die wat hun uiterlijk en intelligentie betreft vrijwel identiek zijn aan normale mensen. Dat maakt dat men replicants als een bedreiging ziet. Hun levensduur is beperkt tot vier jaar. Een groep replicants spant zich in een gen te vinden dat deze beperking opheft. Wat opvalt aan de film zijn de oogverblindend mooie speciale effecten en de intens duistere, bijna apocalyptische sfeer die wordt gecreëerd. Het regenachtige Los Angeles, de chaos in China Town en de prachtige filmmuziek van Vangelis geven de film een onheilspellend karakter. Blade Runner werd genomineerd voor twee Oscars , voor Art Direction en Visual Effects. De film kreeg een vervolg in 2018.