dialectiek

Oorspronkelijk de kunst van het gesprek (met zichzelf of met anderen), meer in het bijzonder de kunst van de bewijsvoering. Zeno van Elea wordt wel beschouwd als de uitvinder van de dialectiek. Bij de sofisten ontaardt de dialectiek soms tot 'logica van de schijn', namelijk het streven om aan onwetendheid of zelfs opzettelijke misleiding de schijn van waarheid te geven. Voor Hegel is dialectiek de geëigende methode van de filosofie, het is de ontwikkeling van de begrippen volgens de eigen innerlijke wetmatigheid (van these, via antithese naar synthese) en omdat het Zijn niets anders is dan de afspiegeling van de begrippen, is ze de ontwikkeling van het Zijn als zodanig. Elk gebrekkig zijnde (these) roept zijn tegendeel op (antithese), waarna de tegenstellingen op een hoger plan worden verzoend tot een synthese, die op haar beurt weer als these fungeert, enzovoort.

Quizvraag v/d week

Woord v/d week

Meest gezocht deze week

Welke Oost-Europese componist schreef de symfonie Uit de Nieuwe Wereld?


JUIST!NIET JUIST!

Antonín Dvorák

utopie

Utopie is een in de fantasie geconstrueerde ideale (maatschappelijke) toestand, afgeleid van de titel van het beroemde traktaat Utopia (1516) van Thomas More, die men vrij zou kunnen vertalen met \'Nergenshuizen\'. \'Topos\' is Grieks voor \'plaats\' en de \'u\' kan staan voor het Griekse \'ou\' dat \'niet\' betekent (een niet bestaande plaats); de \'u\' kan ook staan voor het Griekse \'eu\' dat \'goed\' betekent (een goede plaats).
In een utopie wordt volledig recht gedaan aan de morele en rationele principes van de mens. In deze fantasiewereld wordt vaak kritiek op de bestaande orde geprojecteerd en is de utopie een aanklacht tegen sociale ongelijkheid, economische uitbuiting of seksuele repressie.

Het tegenovergestelde van de utopie is de dystopie, een verre van ideale samenleving. \'Dys\' is in het Grieks \'slecht\' (een slechte plaats). In de geneeskunde wordt de term dystopie gebruikt om een afwijkende ligging van organen aan te duiden (verkeerde plaats).