Jean Luc Godard

Jean Luc Godard (1930) is een Franse filmregisseur en samen met Francois Truffaut een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de zogeheten Nouvelle Vague (nieuwe golf). Zijn betrokkenheid bij de film begon in 1952 met het schrijven van filmkritieken voor het pas opgerichte tijdschrift Les Cahiers du Cinéma. De eerste eigen film van Godard was Charlotte et son Jules (1960) een eerbetoon aan Jean Cocteau. In hetzelfde jaar kwam A bout de soufle uit, zijn eerste lange film, een mijlpaal richting de Nouvelle Vague, met zijn grillige, springerige montage, gemaakt met een laag budget. De film was een kaskraker met bovendien lovende recensies en de start van de filmcarrière van Jean Paul Belmondo. Andere succesfilms uit de beginfase van Godard zijn Une femme estune femme, (1961) zijn eerste kleurenfilm en Le Mépris (1963) met Brigitte Bardot. Van 1968 tot 1980 maakte hij politiek geëngageerde films zoals Tout va bien (1972) met Yves Montand en Jane Fonda. In 1980 kwam Sauve qui peut (la vie) uit, door hemzelf 'de tweede eerste film van Godard' genoemd, over de seksuele relaties van drie hoofdpersonen die elk op eigen manier proberen hun problemen de baas te blijven.

Quizvraag v/d week

Woord v/d week

Meest gezocht deze week

In welke periode van de prehistorie leefde men in Nederland toen de Romeinen kwamen?


JUIST!NIET JUIST!

ijzertijd

bureaucratie

Een organisatiestructuur die gekenmerkt wordt door aan regels gebonden procedures, verantwoordelijkheden, hiërarchie en onpersoonlijke relaties. Het is de bij een rechtsstaat behorende ambtelijke organisatie. De 'onpersoonlijke relatie' moet het bevoordelen van familie en vrienden (nepotisme) door ambtenaren voorkomen. In het dagelijks verkeer wordt dit begrip vaak gebruikt als aanduiding van extreem formalisme en administratieve lasten. Het zou beter zijn daarvoor de term bureaucratisme te gebruiken. De bureaucratie wordt wel aangeduid als vierde macht, na de trias politica.